"O blog da SAGA"

Artigos etiquetados “Viana do Bolo

A II Mascarada Ibérica en imaxes.

Primeiro avance da II Mascarada Ibérica en imaxes. Haberá mais.

O Cazador de imaxes da SAGA seica apañou un bo feixe de documentos cos que queremos axudar a poñer de manifesto a importancia cultural deste gran evento que foi posible, outra vez, grazas ó extraordinario esforzo organizador da xente de Viana do Bolo e de Vilariño de Conso e dos bos amigos que foron gañando, co tempo e bo facer, por boa parte da península.

O oriente galego é un claro referente continental, cando menos, nesta materia, xa que proporciona contidos culturais que falan do fenómeno humano en conxunto. Por elo, eses contidos e a súa autenticidade resultan apreciados e considerados relevantes por persoas e entidades dotadas dunha repercusión global.

Dende a SAGA, a nosa mais ampla felicitación a todos e todas elas. Agradecidos por manter vivo, para todos, o Entroido Galego.

 

 

 

Advertisements

II Mascarada Ibérica nas vilas de Viana do Bolo e de Vilariño de Conso

Miguel Losada, Secretario SAGA, Sociedade Antropolóxica Galega.

O vindeiro fin de semana dos días 16 e 17 deste mes de xaneiro terá lugar a II mascarada Ibérica nas vilas de Viana do Bolo e de Vilariño de Conso, no montañoso oriente ourensán. Desta vola está prevista a presenza de numerosos entroidos de todo o norte peninsular e inda mais aló como se pode apreciar no cartaz anunciador do evento.

CartazIIMascaradaIbérica

O entroido galego ten acadado unha notoriedade extraordinaria fora de Galicia, protagonizando nos dous últimos anos algunha das mais importantes exposicións e ciclos de actividades relacionadas que se teñen dado en lugares do vello continente como o MuCEM, Museo das Civilizacións de Europa e do Mediterráneo, sito en Marsella ou o Museo da Mascara da cidade belga de Binche. Malia iso, os folións e entroidos galegos non atoparon, en Galicia, interlocutores oficiais que comprendesen a importancia e conveniencia de estar presentes como cultura diferenciada e activa, aló onde paradoxalmente estaba sendo reclamada a intervención galega como un elemento fundamental para a comprensión da realidade cultural de todos os europeos. Sen axudas oficiais, nos casos citados, a presenza dos contidos galegos, proporcionados basicamente pola SAGA, Sociedade Antropolóxica Galega, tivo o respaldo da autenticidade e a calidade da nosa cultura galega.

PedroMUcem

Con esta II Mascarada ibérica, preténdese crear un espazo de encontro – aberto ó público, participante e cómplice –  para as persoas e comunidades que manteñen vivo o pulo dunha das mais senlleiras manifestacións culturais que inda poden ser vividas no vello continente. Un verdadeiro foro ou seminario práctico do que significa o entroido, e que ó revés do que adoita ser, está deseñado para o intercambio de ideas, experiencias e realidades. Todo elo co gallo de que, ó regreso de cadaquén a cadanseu lugar de orixe, poida afondar nos seu propios contidos contando con remudados elementos de xuízo para determinar as beiras da senda autenticidade, a única que paga a pena percorrer cando falamos de cultura.

Solo o gran esforzo colectivo, a forza e a paixón na defensa da cultura tradicional destas xentes e comunidades implicadas, organizadores e participantes, pode explicar que nesta fin de semana se poida chegar a celebrar un acto como este. Diante de toda esta xente, cando menos nos, na SAGA, tiramos o sombreiro e aprendemos.

Referencias

https://sociedadeantropoloxicagalega.files.wordpress.com/2015/03/capa-actas-entrudo-ii-acoplada.jpg

http://www.antropoloxiagalega.org/index.php/publicacions/actas/item/207-i-xornadas-sobre-o-entroido-de-galiza

http://www.galiciaconfidencial.com/noticia/17743-congreso-entroidos-galegos

https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2014/01/09/a-saga-aporta-parte-dos-seus-fondos-documentais-para-unha-exposicion-do-mucem-o-museo-das-civilizacions-de-europa/

https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2014/03/18/a-saga-e-o-museo-das-civilizacions-de-europa-e-o-mediterraneo-dende-o-26-de-marzo-ate-o-4-de-agosto-de-2014/

http://www.mucem.org/es/node/3396

http://www.exponaute.com/expositions/9069-le-monde-a-l-envers/

Dossier de prensa

http://www.mucem.org/sites/default/files/mucem_dp_light_le_monde_fr.pdf

 

Parte do traballo da SAGA a prol do entroido e a cultura galega

https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2015/01/07/i-mascarada-iberica-viana-do-bolo-vilarino-de-conso-dia-17-e-18-xaneiro-2015/

https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2015/01/20/a-saga-na-primeira-edicion-da-mascarada-iberica-en-viana-do-bolo-e-vilarino-de-conso-2015/

https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2014/05/14/chantados-no-fulion-de-viana-do-bolo-sangue-suor-e-gloria-en-lisboa/

https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2015/03/02/iii-xornadas-do-entroido-da-saga-mison-cumprida/

https://www.facebook.com/pedro.g.losada/photos_albums

https://www.facebook.com/pedro.g.losada/media_set?set=a.10200106002848706.1073741868.1709266045&type=3

 

 A relación de grupos participantes na II Mascarada Ibérica 2016 é a seguinte.

Asociación Xuntos Polo Fulión, de Vilariño de Conso, Ourense

Troteiros de Bande, de Ourense

Fulións Rurais de Viana do Bolo Ourense

Entroido Ribeirao de Santiago de Arriba, Chantada, Lugo

Fulión de Buxán,  dende O Bolo, Ourense

Vellarrón do Riós  Ourense

Fulións As Carrelas, Viana do Bolo Ourense

Caretos de Parada,  dende Portugal

Fulión  a Mourela para Acá, de Manzaneda Ourense

Los Jurrus, dende Alija del Infantado en León

O Fulión Alternativo de Viana do Bolo, Ourense

Os Sidros de Valdesoto, en Asturies

O Fulión do Casco Vello, de Viana do Bolo, en Ourense

Os caretos de Lazarím en Portugal

Os Peliqueiros e o Parranfón de Campobecerros, Ourense

La Talanquera y Visparra de San Martín de Castañeda, Sanabria, en Zamora.

Antruido Pare, dende Piasca en Cantabria

A Visparra e A Talanqueira dende Vigo de Sanabria, Zamora

O fulión de Marmentelos de Vilariño de Conso en Ourense.

 

A II Mascarada Ibérica en Viana do Bolo xurde para ser un encontro de traxes, entroidos, colectivos e comunidades eminentemente rurais do norte e noroeste peninsular. É por elo que mais que cunha dimensión “promocional” este evento nace co gallo de proporcionar un espazo de encontro onde se dean as condicións para que as diferentes comunidades presentes poidan facer unha lectura mais ampla do seu propio contexto local. Que poidan entender, en definitiva, que cada unha destas manifestacións culturais forma parte dun discurso meirande do que fan unha parte esencial para a comprensión da totalidade do fenómeno.

Con esta acción pretendemos tamén expresar que  o feito de que o espectáculo forme parte do Entroido non implica que o Entroido teña que estar ó servizo do espectáculo, senón que cumpre unha función social moi importante dentro da comunidade que o mantén. O Entroido, ou sexa, cada versión tradicional materializada cada ano en cadanseu lugar de orixe, debe actuar dentro dun contexto coherente no que se poidan representar a si mesmos, en lugar de participar ó servizo doutros intereses, xa sexan turísticos ou outros.

Consideramos que o Entroido tradicional sempre está ou debera estar, á procura da autenticidade, antes que na procura da “promoción”. Cando teimamos a prol da primeira, de seguro, que a segunda ha chegar como lle chega á calquera contido de calidade.

O Entroido é un recurso, si, o cal non significa se sexa un produto comercializable directamente no mercado de consumo de contidos, tan característico da nosa época. Disocialo do seu contexto cultural e do seu factor de escala, sempre local, significa afastarse da autenticidade e da conexión ca equipaxe cultural que o fai posible. No Entroido, en definitiva, compre escoller entre “consumilo” ou vivilo e celebralo. Postos a falar en termos de produtos e consumo, ó Entroido, como creación de gran calidade, convenlle unha distribución de “ciclo curto”: a consumir en tempada no lugar de orixe e produción.

O ciclo do Entroido tradicional, é moi amplo. Practicamente á metade do ano, toda a etapa da invernía, está ou estaba, condicionada polos preparativos e as consecuencias da celebración. Todo este “modo operativo Entroido” tan recoñecible dende dentro das comunidades rurais onde inda estea plenamente operativa esta realidade, vai incrementando o seu ritmo, a implicación e a complicidade colectiva até chegar a diversos clímax que varían dependendo das localidades en cuestión. Dende sempre, un dos ciclos ou tempos internos do Entroido galego, ten sido os das visitas selectivas entre parroquias ou comunidades. Sempre dentro dunha estrita orde, atendendo a inmemoriais regras de etiqueta que pautan e acoutan o que debe ser, o que pode ser, o que resulta admisible ou non.

A actualidade global e instantánea ten creado novas relacións de vecindade e “amizade”. O Entroido tradicional está a redimensionar estas visitas fronte ós desafíos deste novo paradigma. Por elo a II Mascarada Ibérica quere ser tamén unha reacción positiva de adaptación ós tempos. Como de feito, sempre ten acontecido co Entroido, motivo polo cal puido superar abismos de séculos e atrancos para chegar, con tanto pulo coma nos mellores tempos, ate nos.

Contrariamente ó que adoita difundirse, o Entroido tradicional nunca é anomía, caos ou delirio colectivo. Todo o contrario, trátase en realidade dunha sucesión ritual de actitudes míticas, lendarias ou imaxinadas en base ó bagaxe proporcionado polo transfundo dos séculos. Non se trata, pois, dun “intre” profano que pausa  a orde común, senón da presenza no tempo actual dunha sacralidade diferente, alternativa, e que inda se postula a si mesma como un modelo factible de relación co cosmos. Un modelo no que os seres humanos somos suxeitos nun mundo de outros suxeitos e realidades, un modelo afastado do etnocentrismo e no cal o mundo recreado ten a propiedade de enchoupar ós actores. O imaxinario íntimo da comunidade cobra vida, ou se se quere forma transitoria – como acontece con todo na existencia-  mediante a posta en acción do corpo como ferramenta inmediata e total.

O Entroido é unha épica paneuropea e teatral xa que constitúe un verdadeiro ciclo narrativo.  En tanto que  sucesión ordenada de acontecementos  integrados dentro dun mesma actividade ou contexto, o Entroido expresa unha ideoloxía entendida como unha particular visión do mundo. O real e o fantástico mestúranse co imaxinario e ca complicidade colectiva que se manifesta, no espazo e no tempo, como unha realidade superdotada ou como unha hiperrealidade, a veces. Neste sentido, o Entroido permite reflexionarmos sobre que é o que consideramos real, especialmente nun mundo coma o noso, ateigado de información polarizada pola acción dos medios. Neste contexto, o Entroido acude ó rescate do cerne que nos fai humanos dándonos a oportunidade de apreciar que iso que chamamos, que calquera en calquera circunstancia pode chamar, realidade, é apenas un caso particular condicionado polo fenómeno da “Cultura”.

No Entroido atopamos heroes magnificados e tamén personaxes difusos que non acadan definición – sempre provisional –  mais que cando son asumidos por  actores transformados que simulan seren público.

O Entroido – ó contrario que acontece na abafante postmodernidade –  non crea réplicas da realidade, senón que crea as condicións que fan visibles un conxunto de ideas  pertencentes a outra realidade. Seguindo a Paul Klee na súa obra “Confesión Creativa” (1920) podemos dicir que a arte non reproduce o que xa está á vista, senón que realiza, ou materializa,  aquilo que podemos ver. Faino visible, en palabras do pintor suízo. Igual que a arte para o mestre da Bauhaus, o Entroido constrúe a súa propia realidade invocando e dando forma a ideas “superiores” do imaxinario colectivo, unha rexión onde o corpo adoita estar na área central do rito. Baixo os focos. Que pode chegar a estar dentro do radio de acción da imaxinación popular? De que caste é a relación entre o extraordinario e o cotián? A estas e outras cuestións tenta dar xeito o Entroido, empregando para elo un código que xa non entendemos, mais que si comprendemos dun xeito semellante ó que acontece cunha canción da que gozamos malia materializarse nun idioma que non coñecemos.


I Mascarada Ibérica Viana do Bolo -Vilariño de Conso Día 17 e 18 Xaneiro 2015

I-Máscarada-Iberica--cartel--Tamaño-30x20--

O entroido Galego é cada día mais grande. Hai tempo que merecía un evento desta magnitude e grazas o esforzo titánico de Jorge Domínguez, especialmente, e dos membros das asociacións de Vilariño de Conso e de Viana do Bolo esto xa é unha realidade.
Se participar no entroido galego sempre é unha boa idea, nesta ocasión e dagora en adiante, facelo será ademais un acto de orgullo galego. Un orgullo aberto á todas as boas achegas e con vontade de traballar xuntos en todo o que nos une e nos fai mellores como unahparte principal da cultura Europea.

Asi precisamente o teñen considerado outros interlocutores e por iso neste ano pasado a SAGA tivo a honra de poder levar a imaxe do noso entroido a un dos mais grandes e mellores establecementos culturais de Europa, onde a calidade dos contidos do noso entroido e por ende da nosa Cultura foi obxecto de admiración e, por que non orgullo de pertencer a unha das grandes civilizacións e culturas que conformaron e conforman o panorama deste vello continente.
No xa presente 2015, e como informaremos mais adiante, estaremos tamén levando a nosa cultura galega por bandeira, no Museo de Binche, Bélxica e na Cidade Europea da Cultura de Mons, no mesmo pais.

Lembren se o desexan

https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2014/01/09/a-saga-aporta-parte-dos-seus-fondos-documentais-para-unha-exposicion-do-mucem-o-museo-das-civilizacions-de-europa/

https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2014/03/18/a-saga-e-o-museo-das-civilizacions-de-europa-e-o-mediterraneo-dende-o-26-de-marzo-ate-o-4-de-agosto-de-2014/

Os grupos que estarán presentes no gran evento de Viana e Vilariño demostran o gran catalizador de solidariedade que é o entroido. Un ideal, unha ideoloxía orientada á unión e bos sentimentos que sintetizan todo aquilo que nos fai humanos.

Imaxe e deseño do Cartaz Obra do compañeiro Pedro G. Losada (SAGA)

Está previsto que os fulións e demais grupos fagan o seu percorrido precisamente na orde na que figuran no propio cartaz.


Chantados no Fulión de Viana do Bolo. Sangue, suor e gloria en Lisboa.

Por Miguel Losada Secretario SAGA

Algunha das crónicas mais antigas recollen xa a existencia de informantes integrados en colectivos de diversa caste, nomeadamente os militares. Soldados como Jenofonte ou o mesmo Xulio Cesar, actuaron como observadores privilexiados na campaña contra os Persas e a guerra das Galias. Actuaron coma cronistas dende unha atalaia moi principal dentro daqueles procesos. Moito mais recentemente reporteiros gráficos coma “ Robert Capa” – E.E. Friedman, en realidade –  participaron no desembarco aliado das praias normandas.

Finalmente, durante os derradeiros conflitos bélicos do século XX e debido probablemente ó rol xogado polos medios de comunicación, cobrou gran popularidade o concepto de “empotrado” referido especialmente á profesión periodística. Lembren a guerra do Golfo Pérsico.

A nosa vivencia desta situación non pode ser obxectivamente comparada ca intensidade vital destes exemplos. Mais si que é verdade que, subxectivamente, coñecer dende dentro a dinámica do Fulión, compartir a ilusión deste colectivo e ver de primeira man a capacidade que ten a nosa cultura para ser un referente a escala mundial foi impresionante.

Sangue,suor e gloria en Lisboa. Foto Pedro G. Losada. SAGA.

Sangue,suor e gloria en Lisboa. Foto Pedro G. Losada. SAGA.

Puidemos constatar que o fulión da Asociación de Fulións rurais de Viana do Bolo constitúe un grupo humano de calidade excepcional. A entrega e paixón desta xente polo seu entroido de Viana do Bolo enriquece a toda a cultura de Galicia e mais aló. O seu traballo destes anos está axudando á consolidación  do entroido galego como un dos fenómenos culturais mais importantes do noso continente.

Tamén foi moi ilustrativo comprobar a extraordinaria labor de promoción de Galicia e da súa excepcional cantidade e calidade de contidos culturais. Milleiros de persoas ateigaban as rúas de Lisboa. Ó paso dos de Viana non houbo mais olladas que as que atraía o excepcional despregue de forza, folgos, e corazón que move o fulión. Os bombos atronaban entre as beirarrúas ateigadas de xente que deixaba ás consumicións nas mesas das terrazas para achegarse á ver e abraiarse co descomunal espectáculo. Treboadas de disparos de cámaras de fotos renderon culto ó esforzo despregado nunha monumental cidade chea de visitantes e turistas de todo o mundo.

Non podo imaxinar mellor campaña publicitaria para Galicia que a que desempeñou nese día o Fulión da Asociación de Fulións  Rurais.

E todo elo, dou fe, cos medios materiais e económicos mais precarios. A modesta, inda que valiosa, imprescindible e lóxica axuda do Concello de Viana do Bolo, o auto financiamento das persoas do fulión e poucos mais medios materiais. O importante foi, coma case que sempre, o “corazón” e orgullo que a xente deste fulión lle puxo ó asunto.

Aplomo Boteiro en Lisboa. Foto Pedro G. Losada SAGA

Aplomo Boteiro e cinto de doble volta en Lisboa. Foto Pedro G. Losada SAGA

Sen iso, de pouco valerían os mellores medios posibles.

Un aloxamento nun cámping, un par de humildes comidas de autoservizo e pouco mais, foron todo ó proporcionado pola organización que debeu tratar en igualdade de condicións a tódolos grupos. Unha mágoa que dentro do programa non houbera espazo nin tempo para intercambiar impresións, coñecer a cultura do demais grupos, facer unha foto de todos xuntos ou unha comida/convivio – ó bo xeito portugués – entre todos. Non se concedeu, dende a organización, tempo para un café. Un paseo distendido polas rúas. Unha visita, mesmo fugaz, a calquera dos moitos sitios que iluminan Lisboa.

Non hai dúbida de que a xente de Viana – e representantes –  mereceu moito mellor trato do que recibiu.

A xente da Asociación de Fulións Rurais de Viana do Bolo.

A xente da Asociación de Fulións Rurais de Viana do Bolo. Foto Pedro G. Losada. SAGA

O proxecto da máscara ibérica é o marco xeral do evento. Este está sustentado, en grande medida, pola idea de unidade cultural no contexto ibérico. Os seus responsables farían moito ben ó obxectivo que sustenta esta financiamento se procurasen o necesario para que os grupos participantes non foran meros instrumentos ó servizo do acto senón que o contexto actúe ó servizo dos que fan posible a existencia da actividade. Ou sexa, que se o acto tivese sido mais cálido, a calidade xeral e o prestixio derivado tamén terían sido meirandes.

Así pois, sen dúbida que os galegos tamén podemos achegar bos exemplos neste tipo de eventos onde a posta en común das experiencias e a confraternización entre iguais son dúas bazas que a nosa cultura sabe xogar moi ben. En Galicia e tamén en Portugal, a hospitalidade e o saber facer á hora de facer festas veñen de serie, é o normal.

Boteiro e Jarramplas. Foto Pedro G. Losada.

Boteiro e Jarramplas. Foto Pedro G. Losada. SAGA

A pesares de todo e por se fose pouco estar durante horas tocando os bombos aixadas, gadañas e demais, inda houbo o intre para que os nenos que quixeron puideran tocar nun bombo. Tamén os vellos ou calquera. Coma o señor Antonio Évora que se detivo a ensinarnos o toque do Sao Joao do seu Cabo Verde natal. Todas estas cousas aconteceron porque o intre, o espazo máxico para a convivencia, foi creado por este excepcional colectivo.

Respondéronse preguntas e procurouse atopar ós antigos amigos doutros grupos para tomar unha sidra con eles, por exemplo. Así pois, a función didáctica do fulión engadiu un plusc á vosa presenza na cidade.

En Galicia hai moitos outros folións. O mellor espírito de irmandade e orgullo galego de calquera deles está tamén representado dentro do fulión da Asociación de Fulións rurais de Viana do Bolo. Por elo, nos sentimos que todos eles poden sentirse moi satisfeitos pola mais que digna representación que se fixo nestes días mediante a defensa da cultura do fulión da que todos participan.

O fulión triunfou en Lisboa. A idea de Fulión como máquina ou instrumento coral catalizador da verdadeira convivencia. Confirmou o respecto acumulado despois de moito traballo e, literalmente, mediante o sangue, a suor, a forza e a ilusión exhibidas na beira do Texo, acadou as cotas mais elevadas de recoñecemento público.

Atronando as rúas da vella cidade. Foto Pedro G. Losada. SAGA

Atronando as rúas da vella cidade. Foto Pedro G. Losada. SAGA

A SAGA ten como un dos seus albos o de colaborar no desenvolvemento de iniciativas de expresión cultural baseadas nos recursos e contidos en xeral, propios do contexto galego. Con este horizonte houbo tempo para comprendermos unha cousa importante para nos e que ó tempo, explica o poder catalizador que posúe este fulión grazas ó traballo acumulado nestes anos pasados. O que constatamos de primeira man foi que calquera proxecto de recuperación tradicional, calquera iniciativa de desenvolvemento local, calquera esforzo colectivo de mellora do propio entorno e circunstancias, pasa polo deseño e realización de tales proxectos “dende dentro”. É dicir, que compre primeiro coñecer en fondura o propio. Levalo á práctica pensando en como se faría se soamente se fixera para os do pobo, ou comunidade en cuestión. Facelo con autenticidade e sen preocuparse por “vender un produto” o acomodalo para que o gocen con comodidade outras persoas. Sen iso, calquera iniciativa será apenas un sucedáneo do posible orixinal. Un pastiche se se quere.

A diferenza entre un produto cultural de calidade e outro radica en que o orixinal interpela e eleva a outro nivel ás percepcións. Actúa dende o seu propio marco de referentes e por iso é útil ou interesante para os demais. A súa “verdade” ten vocación universal. Pola contra o sucedáneo humíllase perante as conveniencias alleas; o que achega non permanece; é sustituible por algunha outra cousa semellante que non conmove ou fai mellor a quen o recibe. É prescindible no seu rango.

Moitas veces, ante o “éxito” e traxectoria deste fulión, hai quen se pon en contacto con eles para que acudan a facer a festa nalgún outro lugar. Tamén é habitual que se lles solicite algo así como  “un_manual_para_facer_o_mesmo_noutra_parte”. Isto acontece dende dentro e fora de Galicia, por certo. A resposta sempre é a mesma. “Non actuamos en festas patronais” ten que respostar amablemente Jorge Minas portavoz do fulión. “ primeiro desenvolvei os vosos contidos, estudádeos, consultade cos vellos ou cos que coñecen o tema dende dentro. Despois imos e falamos, expoñeremos o que nos facemos como e por que. Vos tendes que desenvolver o voso sistema. Entón contai connosco para o que vos faga falla”

Todo un decálogo que na SAGA estariamos dispostos a subscribir.

O noso mais sincero agradecemento ás persoas do Fulión da Asociación de Fulións Rurais de Viana do Bolo. O tempo que compartimos foi todo un master en xestión cultural.

Para un coñecemento preciso do contexto destes fulións e o lugar que ocupan na cultura musical galega, recomendamos a lectura dos libros do colaboradores da SAGA Pablo Carpintero[1] e de Xerardo Santomé[2].

 

 

[1] Os instrumentos musicais na tradición galega, Carpintero Arias, Pablo. Con dibujos de Xosé Ramón Marín Martínez. coedición de Proxecto Ronsel y Difusora de Letras, Artes e Ideas, S.L. ISBN: 9788492958054 2ª ed.Esgotado. Versión dixital do libro no consello da Cultura Galega http://www.consellodacultura.org/asg/instrumentos/

 

[2] Treboada Galega. Xerardo Fernández Santomé. Ed.Asoc. folc. Gaiteros de Xistra; Vigo, 2012; ISBN V.G.637-2012

 

A seguir, unha pequena reportaxe fotográfica da viaxe. Fotos SAGA 2014.

SAM_3094

No camiño de Lisboa.

 

SAM_3092

Un alto entre o ceo e a terra. Castro_daire.

Imaxe

Imaxe

Imaxe

Imaxe

 

SAM_3112

Preparando os bombos.

SAM_3105

Tensando cordas e músculos.