"O blog da SAGA"

Vídeo

Homenaxe ó señor Lourenzo da Veronza.

Cámara e edición Pedro G. Losada. SAGA 2012.

Nove voltas arredor da capela de San Lourenzo. Esta é, claro está, unha homenaxe a toda a xente da Veronza, no concello de Carballeda de Avia, que durante xeracións teñen decidido seguir sendo eles mesmos e grazas a iso, todos os demais galegos sabemos un chisco mais quen somos.

Homenaxe da SAGA ó Señor Lourenzo, ” O Barbeiro” facedor de fachicos na Veronza. In memoriam, coa nosa admiración e respecto. fotografías Pedro G. Losada 2012

Prendendo o fachico

Prendendo o fachico

Cambiando o lume

Cambiando o lume

Dando a cheda

Dando a cheda

Portadoras do lume

Portadoras do lume

_MG_8195 Fachica

_MG_8414 feliciano filla

Co fachico ó lombo

Co fachico ó lombo

Tras da igrexa

Tras da igrexa

Prendendo outro

Prendendo outro

_MG_8404Fachico

_MG_8248 Xa orendeu

_MG_8320 EL co Fachico

_MG_8219 fachico tocacampana

_MG_8427 Prende fachico

Advertisements

Vídeo

Corpus Christi no San Lourenzo de Matasueiro, a Coruña, Galicia

Festa do Corpus no San Lourenzo de Matasueiro, a Coruña, Galicia.

Na primaveira, o xoves seguinte ó noveno domingo despois da primeira lua chea do hemisferio norte, celébrase, na comunidade católica, o “Corpus Christi”. Esta celebración de orixe belga, foi creada na primeira metade do século XIII na diócese de Liexa, seica promovida pola mística Santa Julienne du Mont-Cornillon. Un par de décadas despois, nunha diócese italiana acontece segundo as crónicas, un caso semellante ó que protagonizou o Cebreiro galego e relacionado tamén ca eucaristia. En Bolsena, no Lacio, centro desta península, nunha misa, unha hostia sangra milagrósamente.


Vídeo

A danza dos danzantes da Festa do Santo Cristo de Laza, Ourense.

Dedicado ó señor Antonio Rubes Barreal, que inda o pode gozar.

O día tres de maio de cada ano ten lugar na vila de Laza a festa do Santo Cristo. Varios son os puntos de interese desta celebración, de xeito que cando teñan a oportunidade de asistir a ela, recomendámoslles que presten especial atención á saída da procesión cara a Praza da Picota onde a “Eva” incorpórase ó cortexo fiando no fuso e cunha actitude se absoluta seriedade. Non pode baixo ningunha circunstancia rir. Despois, na praza do cruceiro, os danzantes bailan outra vez ó redor deste característico elemento situado dun xeito totalmente singular sobre un pozo de cantería. Prosegue a comitiva cara á Picota de novo onde ten lugar a representación do “sacrificio de Isaac”. regresa a procesión á igrexa e poxase a entrada das imaxes dentro do templo.
Estandartes, imaxes e o ramo de loureiro acompañan todo o percorrido, neste último van pendurados un galo vivo, damos fe, e unha rosca que logo será o premio da carreira final entre os mozos danzantes. Todo un completo programa con inda mais matices que compre degustar in situ…o ano que ven.

O noso post do ano pasado.
https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2012/07/21/carreira-do-tres-de-maio-en-laza-ourense/


Vídeo

Visita da SAGA a Old Sarum

Apenas unha ollada, complementaria do post anterior, á impresionante mota que deu orixe á cidade de Salisbury. Grandes gavias, murallas de silex e catedrais recicladas.


Vídeo

Martes de Antroido en Oimbra

A fin da festa no martes do antroido no pobo de Oimbra, Ourense, visto pola cámara da Sociedade Antropolóxica Galega. O Meco dá a súa xeira derradeira polas rúas. Escoltado polos fachucos, lévase cara a praza onde remata amortizado de vez. Arde a víctima itifálica. Arde no medio da troula, pra ledicia do poder numinoso do antroido galego.


Vídeo

Domingo Corredoiro en Verín 2014

Na mañá do domingo anterior ó gran domingo de entroido, na vila de Verín os Cigarróns agardan pola xente que sae da misa. Primeiro na Parroquia e despois na igrexa da Praza da Mercé.


Vídeo

A Quenta dos Bombos nas Terras de Trives. A Caniceira 2014

Dentro xa do pleno período do antroido galego, nas Terras de Trives a xente da Caniceira segue co rito da quenta dos bombos e demais instrumentos do Fulión. Compre espertar os tarecos para acadar o mais alto cando sexa tempo de dalo todo na treboada de percusión galega.


Vídeo

A acrópole do Castro da Saceda e a súa, fantástica, contorna inmediata.

Recentemente a SAGA ven de colaborar co Concello de Cualedro e os seus técnicos aportando unha ollada antropolóxica sobre un dos escenarios mais fascinantes sobre os que se desenvolve a peripecia da cultura galega tradicional. A este respecto poden tamén consultar e descargar dende a nosa páxina, o Boletín Caderno de Campo da SAGA do mes de decembro de 2013.

https://sociedadeantropoloxicagalega.wordpress.com/2013/12/28/caderno-de-campo-no7-decembro-2013/

Esta fortificación prehistórica está situada ós pes dunha magnífica hierofanía como é o Monte Larouco e moi perto do solar da impactante imaxe de iconografía céltica, aparecida dentro da igrexa de Vilar de Perdizes, Montalegre, cun martelo na mau dereita.
Na chaira endorreica circundante, esténdese cara o oeste, unha preciosa laga rodeada por un ciclopeo valo de pedra. É a Lama da Saceda. Tamén nas inmediacións,  está a enigmática Igrexiña dos Mouros e na dirección oposta, cara o leste, o túmulo megalítico do Madorriño e moito mais.

Diferentes épocas, diferentes sistemas para entender a sociedade que foron enchendo de contidos solapados unha xeografía monumental. Contan no pobo da Saceda, por exemplo, como os mouros tiñan un martelo que podía voar cando era guindado, sucesivamente, dende a Igrexiña dos mouros até o castro e dende aló cara o megalito e inda até o veciño Castro de San Millao.

O ser humano desenvolveu sempre unha relación dinámica coas ideas de Terra, Ceo, Auga e o resto dos elementos da paisaxe, os cales actuaron como referente integrador dos sistemas de prácticas sociais e crenzas relixiosas.
É por isto polo que todas as culturas antigas e tradicionais do planeta foron sensibles, permeables e activos creadores de fluxos de información nos que as diferentes perspectivas visuais nunca aparecen como panoramas neutros ou faltosos dunha esfera de sentido e significado. Ao contrario, e tendo en conta que as sociedades da antigüidade entendían o mundo como un feito transcendente ou sacro se se quere, cómpre considerar que toda paisaxe ten sido definida dentro dun contexto ideolóxico desenvolvido, en cada caso, como un concreto modelo de sociedade.
Deste xeito, e se as sociedades actuais son diferentes daquelas da prehistoria recente, tamén o é a paisaxe que hoxe percibimos respecto da percepción daquel tempo, xa que percibir é interpretar.
Non hai ningún dato aínda que permita soster que a comunidade que edificou o Castro da Saceda sexa unha excepción dentro do seu contexto crono-cultural europeo e atlántico, o cal non vén determinado polas manifestacións materiais da súa cultura, que sempre son funxibles, intercambiables e accesorias, senón pola súa adhesión, chea de matices locais, a un programa ideolóxico e simbólico característico da fachada occidental do vello continente.
Esta acrópole foi situada nunha contorna rica e biodiversa e foi deseñada por unha sociedade complexa que ancoraba os seus alicerces na idea dos intercambios a longa distancia, que xa foran protagonistas de períodos anteriores como o neolítico ou a idade do bronce.
Deuses, mitos e ritos varios, ademais doutras categorías culturais, deberon “poboar” os lugares e fitos visibles dende o recinto do Castro da Saceda e máis aló. Cómpre imaxinar a grande Lama da veiga da Saceda, aos pés do castro, ou o Monte Larouco limitando o horizonte, como elementos interpelantes netos; morada dos deuses, hábitats de seres míticos, escenario natural de cosmogonías pretéritas. Tamén o deberon ser os lugares próximos como o denominado hoxe A Igrexiña dos Mouros, ou o túmulo megalítico do Madorriño, entre outros.
Cando aquelas persoas ollaban dende este outeiro cara aos amplos horizontes, sen dúbida contemplaban unha realidade aumentada na que as toponimias daquela época darían conta do carácter transcendental dos espazos naturais. As contornas máis inhóspitas, como os cumios do Larouco, puideron ser entendidos como manifestación divina en si mesma, hierofanía, “deus supremo”, segundo as inscricións do lugar de Pena Escrita, precisamente pola súa condición extrahumana.
A Lama da Veiga, se cadra, puido ser unha porta ao Alén xa que así o foron estes espazos chaguazosos ou as xeografías acuáticas no común das tradicións europeas. Bosques, animais e augas deberon ter, dentro daquel contexto cultural, propiedades simbólicas, máxicas e míticas, tal como acontece e se verifica noutros contextos semellantes moito máis sometidos ao escrutinio científico, signo dos tempos actuais post newtonianos.

Convidamos a toda a xente que poida e queira, a achegarse polas terras altas do concello de Cualedro. Atoparán aló a forza dunha paisaxe que fala por si mesma. Visiten se lles parece a ruta da Lama da Saceda e os seus paneis informativos. As conclusións son xa cousa de cada un.


Vídeo

A Procissâo das Alminhas.

Durante as II Jornadas das Letras Galego-Portuguesas[1], nas que tivemos a honra de participar no ano 13 puidemos coincidir ca polígrafa, historiadora da Ciencia e Bióloga Clara Pinto Correia[2]. O que non sabíamos era que ela tiña, ademais, unha grande sensibilidade a prol da música popular. Da mellor das maneiras, ou sexa, cando menos os esperabamos, descubriunos un excepcional tesouro da cultura tradicional dos pobos transmontanos. A polifonía das Almiñas no Barroso, ou de cómo as montañas deviñeron transformadas en instrumentos musicais.

Ela mesma o explica e despois…o canta.

Un documento de primeira orde.


Vídeo

Imaxes da SAGA 2013

Remata este ano 2013, mais unicamente para deixar paso o seguinte ciclo. Non consideramos que sexa día nin hora para fondas cavilacións diante dunha pantalla e por iso neste derradeiro post queremos agradecer enormemente a toda a xente que fi posible que a SAGA faga todo aquilo que fai. As súas viaxes, escritos, visitas e charlas; Grazas a todos os que tiveron a ben escoitarnos, lernos e acompañarnos polos recunchos da poliédrica realidade de Galicia e o seu lugar non mundo.
Grazas a toda as persoas que abriron as súas portas e prenderon o lume, real ou figurado, das lareiras para nos. Grazas diante de todo a toda a xente que permitiu que escoitaramos o que tiñan que dicir.
Grazas compañeiros da SAGA, por da-la cheda nas encostas.

E xa imos dar a despedida,
xa imos da-la derradeira
que de hoxe antes dun ano
compre da-la recibida

xa imos dar a despedida,
xa imos da-la derradeira
verémonos cando nos vexamos
e se non é antes… até a primeiraaa!